Verborgen klassiekers deel 1 - Goat van the Jesus Lizard

Bij legendarische albums horen perfecte covers. Je denkt er niet vaak over na, maar toch is het knap hoe veel muzikanten toch altijd een perfect plaatje verzorgen, want muziek is als kunstvorm toch vrij abstract.

Als de beste albums allemaal perfect passende covers zouden hebben, dan is Goat hier een perfect voorbeeld van. Op het eerste gezicht lijkt het een vlam, maar bij betere inspectie is het een silhouet van een naakte vrouw, met een foto van hete naalden er in geprojecteerd als inkleuring. Er is geen betere afbeelding van het geluid, of nog meer zelfs het gevoel wat de muziek van the Jesus Lizard brengt. Er is ook geen album wat beter the Jesus Lizard personifieert: nog een reden waarom het past.

Nee, als introductie tot hun geluid is Goat toch wel hét beginpunt: het is ook waarschijnlijk hun beste album. The Jesus Lizard zijn een noise rock groep uit de jaren 90 die de atonaliteit en intensiteit van het genre versterken met de hevigheid en gevoel voor stijl van Led Zeppelin. Zonder al te hard te kijken is de Zeppelin invloed - ook vooral op dit album - erg goed te horen, maar in tegenstelling tot de meeste muziek met Zeppelin invloeden klinkt het gitaarwerk niet meteen als Jimmy Page.

Nee, the Jesus Lizard volgen Zeppelin in geest, maar dan alsof Zeppelin in de hel de soundtrack moest verzorgen rond de troon van Satan. Gitarist Duane Denison heeft zijn eigen, zeer unieke stijl: met zijn minimalistische, luid, intense, slangachtige riffs die onder je huid kruipen en je tegelijkertijd goed en oncomfortabel laten voelen.

En de rest van de band sluit daar eigenlijk perfect op aan. Een van de dingen die zo goed zijn aan the Jesus Lizard is dat de band zo'n eenheid is: in geen enkel nummer voelt enige drum, gitaar, of baslijn als verspilde moeite en geen enkele muzikant doet onder voor elkaar. De groove was nooit strakker of beter verworven dan in Goat. Heviger in Liar, maar niet meteen beter (ongeveer gelijk overigens, maar dat is iets voor een andere keer).

Opener 'Then Comes Dudley' trapt de deur in met een zeezieke ritmesectie en snerpende gitaren, alles versterkt door die distinctieve Steve Albini productie. Het is moeilijk om een andere producer voor te stellen bij dit album, want zijn typische geluid, waarbij de drums de ruimtelijkheid opvullen en gitaren op scherp staan, lijken voor de band te zijn gemáákt.

McNeily's donderende drums swingen hier niet vrolijk op in en de bas van Sims schaaft zijn bas hier perfect tussen. De 'zang' van frontman Yow, uiterst origineel en ook geheel toepasselijk, bestaat vooral uit gekreun en gesnuif, alsof hij gemarteld word. Dit is niet zo ontluisterbaar als het op papier klinkt, maar misschien moet je er even aan wennen. Zijn lyrics zijn het ook waard om genoemd te worden, met hun losse, in thema samenhangende stukjes die bijna mediteren over de meest donkere, oncomfortabele kanten van het leven.

Stand-out nummers zijn 'Nub', met die perfect gespeelde, geoliede, ranzige slide gitaar (de grote broer van de bass in 'Then Comes Dudley') en 'Monkey Trick', wat toch eigenlijk wel het topje van de ijsberg is in de catalogus van de band. Andere nummers die te binnen schieten zijn de opener en 'Seasick', met die stukjes feedback die je onder water lijken te trekken en psychedelische bridge; de soundtrack voor als je eenmaal onder water bent.

Goat is een ware klassieker in het genre en een van de meest intense albums ooit. Aangehaald door critici, maar niet zo heel commercieel succesvol. Dit is logisch, want het meteen oncomfortabele geluid van the Jesus Lizard is niet zoiets waar Jan Alleman op zijn iPod naartoe schakelt nadat hij lekker op Frans Bauer gedanst heeft. Maar houd je van rocken en heel toevallig van rocken terwijl je Russisch roulette speelt met een zeer aantrekkelijke jongedame, dan is Goat toch wel de beste simulatie daarvan. Goat is misschien wel het beste noise rock album ooit.

Wil je meer weten en/of dit album bestellen? Kijk dan op de site van Freerecordshop naar The Jezus Lizard.



Dit bewijst maar weer eens dat waar je the Jesus Lizard ook onder zet, het meteen als psychotisch overkomt, op dezelfde manier als dat je onder alles, hoe ziek dan ook, het Bennie Hill muziekje kan zetten en het gewoon grappig wordt.