Verborgen klassiekers, deel 2 - Wire van Pink Flag

De leden van Wire houden niet zo van punk rock. Of, beter gezegd, hielden ten tijde van dit album niet méér van punk rock. Echte punks zijn ze ook nooit geweest; ze hielden van punk rock als muziekvorm. Het zou nog kunnen dat sommige leden helemaal niets met of tegen politiek hadden. Maar ze waren ontevreden geworden over de steeds meer conservatieve punkscene. En ondanks dat punk rock al rock van overbodigheden stripte, kon dat nog vérder. Punk rock had geen gitaarsolo's nodig, geen overmatig herhaalde hooks en zeker geen extra refrein op het eind.

Uit die mentaliteit en vervreemding van het genre is Pink Flag ontstaan. Het is dan ook logisch, dat het album een extreem economisch en verwijderd rock album is. Toevallig en wel mooi meegenomen is dat het ook een extreem economisch en verwijderd meesterwerk is. Het is niet meer, niet minder. Eigenlijk is het gewoon precies goed.

Ik zeg trouwens rock album, want het is te onbetrokken en veel te muzikaal berekend om 'echt' punk rock te zijn. Dit album is wel beter dan een ''echt' punk rock album en mijlen ver weg van elk pop punk album, ooit gemaakt. Behalve dan misschien dingen van de Buzzcocks, maar die zijn dan weer een ander verhaal.

Het eerste wat je leert op de kunstacademie of (vooral) designschool is dat simpelheid elegantie is. Hoe meer je iets tot de essentie terugbrengt, des te krachtiger straalt het. Dat Wire vooral uit artschool drop-outs bestaat moet dan ook niemand verwonderen en dat ze van punk rock als muziekvorm hielden sluit daar, weer geheel logisch, gewoon op aan.

Vanuit punk rocker aanzicht is het album alleen maar raar, vanuit ieder ander aanzicht op het eerste gezicht ook. Liedjes zijn extreem kort, van veel die maar anderhalve minuut duren tot enkele die ongeveer in 45 seconden de eindstreep voorbij racen. Als je niet oplet, is het zelfs mogelijk dat je een liedje mist. Het geheim van Pink Flag - wat je misschien pas na een aantal luisterpogingen snapt - is dat geen enkele seconde verspild is.

Als je over verhalen van de producer van Pink Flag leest, wist hij en de band dat het niet zou voldoen om de liedjes een beetje lukraak te rangschikken met een hard liedje op het begin en zacht op het eind. De sequencing van de plaat is erg belangrijk voor de totaalervaring, wat het ook moeilijk maakt het album neer te leggen als je eenmaal begint. Dat het maar iets meer dan een half uur duurt, is lekker handig.

Dit album heeft een vloei, alsof het met een doel die 30 minuten voorbijraast. Dat doel was altijd al simpel, doch duidelijk: om de punk rock geest - als muziek - tot zijn uiterste vorm te brengen. En dat is gelukt.

Te vinden bij Freerecordshop: Wire's Pink Flag