Verborgen klassiekers, deel 3 - Neu van Neu

Het komt geregeld voor dat ik een album tegenkom waardoor ik weer weet waarom ik naar muziek luister. Zo is de ondergrondse scene een schat aan prachtige muziek (misschien heeft u dat inmiddels ook ondervonden) die nooit op de radio zou kunnen draaien tegenwoordig; vroeger ook niet overigens. Mensen die klagen hebben over het gebrek aan kwaliteit in de top 40 tegenwoordig moeten naar mijn mening dus gewoon wat harder zoeken.

Dus uitgezocht raak ik waarschijnlijk nooit en dat is maar goed ook. Regelmatig word ik heerlijk verrast door weer zo'n topper en anders is herdraaien van oude albums vaak nog wel een optie. Maar het is zelden, zeer zelden - eigenlijk is het maar een keer voorgekomen - dat ik van een nummer van blijdschap wil gaan dansen (dat het nog best een dansbaar nummer is dan weer gewoon toevallig). Dat nummer is Hallogallo en de opener van het self-titled debuutalbum van Neu!

Over ondergronds gesproken: het kan best dat zelfs een doorgewinterde indierockfan nog nooit van deze mannen hebben gehoord, terwijl ze voor een groot deel verantwoordelijk zijn voor hoe alternative rock in de 20e eeuw klinkt, met invloeden op belangrijke artiesten als bijvoorbeeld Radiohead. Veel mensen zijn dan ook verbaasd als ze er achter komen dat dit album uit de jaren 70 komt, want het klinkt nog steeds hedendaags. Toen het album uit kwam moet het als de toekomst geklonken hebben. Vandaag de dag klinkt het nog steeds als de toekomst.

Dit is vooral waar voor de tien minuut lange instrumentale opener, waarbij Neu! hun nu typische 'motorik', wat gewoon doelt op een zeer simpele, constant herhalende vierkwartsmaat door ratelt met het gevoel van constante voorwaartse beweging, terwijl gitarist Michael Rother dit minimalisme complimenteert met uitgerekte gitaarnoten die hij met zijn wah-wah pedaal kleur geeft. Het beeld van een snelheidstrein door een futuristische stad zou niet ongepast zijn.

Als bovenstaande beschrijving apart klinkt, dat is het ook. In 1970 was Neu! een belangrijke band van de Krautrock beweging, wat een mokkende term is door Amerikaanse press over een revolutionaire Duitse rockbeweging, die doodleuk, met o.a. Neu! op het voorfront, rockmuziek even compleet opnieuw uitvonden. Dit kwam voort uit de wens om na de oorlog een compleet eigen cultuur te hebben, zonder Amerikaanse roots van genres als Blues of Jazz.

Met ideeën uit klassieke muziek, geïnspireerd door (hoe kan het ook anders) the Velvet Underground, omhelsden ze een experimentele versie van rock, waarbij rock gestript werd tot een herhalend, haast mechanisch geluid dat maar niet ophoud. Rock was weer dansbaar én weer nieuw.

Maar ondanks het historische belang van dit album wil ik ook vooral de muziek niet negeren, want deze blijft van zeldzaam niveau. Dit is echter geen album voor mensen met zeer weinig geduld of mensen die graag eerst (of erger nog: alleen) de singles herhaaldelijk willen luisteren, want er zitten hier geen singles op.

Wel een enorm vloeiend rockalbum, wat van futuristisch optimisme van Hallogallo; naar gedempte, vreemde griezeligheid gaat in Sönderangebot; wat haast naadloos vloeit in het rustgevende Weissensee; die net wat verlengd word en licht ongemakkelijk klinkt in Im Glück. Dan opeens word je wakker geschud met een drilboor en vervormd het nummer Negativland, hoor dit, tot een lawaaierig en groovy geheel.

Als laatste Lieber Honig, het enige nummer met zang, maar zonder lyrics (voor zover ik weet). Dit nummer moet even wennen, vooral door de zeer aparte 'zang', maar rond in ieder geval het geheel mooi af door te eindigen met een stukje uit Im Glück. En daarmee eindigen we de reis; hopelijk heb je er net zo van genoten als ik.

Te bestellen bij Freerecordshop: Neu! van Neu